Chapter 7

 To nie był przypadek.
Ten dzień od początku zachowywał się inaczej.
Zima trzymała jeszcze świat w bezruchu,
ale między nimi coś było już zdecydowane.

Na początku nie trzeba było słów.
Wystarczyło patrzeć.
Długo. Uważnie.

Jakby każda minuta nadrabiała czas,
którego wcześniej brakowało.

Nie było pośpiechu.
Tylko coraz mniejsza odległość.
Gesty, które przychodziły naturalnie,
jakby ciało pamiętało coś,
czego rozum dopiero się uczył.

Po kilku godzinach to, co było tylko spojrzeniem, 

stało się dotykiem.

Bliskość nie była nieśmiała, była znajoma.

Jakby to nie było pierwsze spotkanie.
Jakby ten dzień był tylko kolejnym krokiem
w historii, która już trwała.

W powietrzu nie wisiały pytania.
Była pewność.

Cicha, spokojna, niepodważalna.

Ten dzień nie musiał niczego obiecywać.
On wszystko potwierdził.
Zatwierdził.

Zostawił po sobie świadomość,
że od tej chwili
nie chodzi już o „czy”  tylko o „dalej”.

Bo są spotkania, które nie zaczynają historii.
One ją kończą i pozwalają jej wreszcie być prawdziwą.