Chapter 3

Wchodzisz do pomieszczenia, w którym cisza jest chora.
Nie uspokaja, obserwuje.

Coś ją rozcina. Krótkie, bezlitosne dźwięki, powracające w równych odstępach.
Jak przesłuchanie prowadzone bez głosu.

Na środku stoi stół.
Zbyt idealny. Zbyt równy, jakby zaprojektowany nie do gry, lecz do osądu.

Każda jego krawędź odbija światło w ten sam sposób, jakby nie było miejsca na błąd.

Po dwóch stronach przeciwieństwa skazane na współistnienie.

Żadne nie może odejść.
Ich istnienie ma sens tylko wtedy, gdy drugie odpowiada.