Chapter 5

Ten dzień nie miał jednej twarzy.
Zaczął się spokojnie, niemal zwyczajnie.
Cztery chwile minęły, zanim coś się zmieniło.
Jakby świat potrzebował czasu, żeby się przygotować.

Dopiero później wszystko stało się pełniejsze.
Nie nagle; stopniowo, aż żadnego elementu nie brakowało.
Jakby dzień zamknął się w całość, którą dało się zapamiętać.

W powietrzu wisiało pytanie.

Nie zostało wypowiedziane od razu.
Czekało.

Dojrzewało w ciszy między spojrzeniami.

Bo są momenty,
w których nie chodzi o słowa,
ale o to, czy druga strona zdecyduje się zostać po tej samej stronie czasu.

Ten dzień składał się z dwóch części:
początku i pełni.

A odpowiedź,
nawet jeśli nie padła głośno,
miała wystarczyć,
by wszystko po niej było już inne.